உலர்த்தும் வெயில்

சுள்ளென்ற வெயில்
சுகமாய் கிடந்தன
தோய்த்த ஆடைகள்

திருமண நாள்

எனக்கு ஞாபக மறதி அதிகங்க. அதிலும் குறிப்பா தொலைபேசி எண்கள், பிறந்த நாள் இதெல்லாம் ஞாபகம் வச்சிக்க வேணும்னா கஷ்டம்தாங்க. என் பிறந்த நாளே எனக்கு ஞாபகம் இருக்காதுன்னா பார்த்துக்குங்களேன். அது எப்படீங்க பிறந்த நாளே மறந்து போகும் அப்படீன்னு கேட்கறீங்களா? ஏப்ரல் 3-ன்னா கண்டிப்பா ஞாபகம் இருக்கும். பங்குனி மாசம் கார்த்திகை நட்சத்திரமுன்னா எப்படிங்க ஞாபகம் இருக்கும். எங்க வீட்டில எல்லாருக்கும் பிறந்த நாள்னா பிறந்த தமிழ் மாதமும், பிறந்த நட்சத்திரமும் பார்த்துதாங்க கொண்டாடுவாங்க. வீட்டில உள்ள ஒவ்வொருத்தருக்கும் பிறந்த மாதம், நட்சத்திரத்தை ஞாபகம் வைக்கணுமுன்னா எனக்கு கொஞ்சம் கஷ்டம்தாங்க. ஆனா ஒரே ஒரு முக்கியமான நாள் மட்டும் ஆங்கில நாள்தாங்க பார்ப்போம். அது வேறு ஒண்ணுமில்லிங்க என் திருமண நாள்தாங்க. அதை மறக்க முடியுமாங்க? இல்லை மறந்துட்டுத்தான் வீட்டுக்கு வர முடியுமாங்க?

பொதுவா ஒவ்வொரு திருமண நாளுக்கும் சர்ப்பரைஸா மனைவிக்கு ஏதாவது பிரெஸண்ட் பண்ணுவேங்க. அவங்களும் அதே மாதிரி சர்ப்பரைஸா பிரெஸண்ட் பண்ணுவாங்க. நான் எப்பவும் புடவை, பொம்மை இதுமாதிரிதாங்க பிரெஸன்ட் பன்ணுவேன். இது எதுவும் இல்லைனா இருக்கவே இருக்கு கிரீட்டிங் கார்டுங்க. வீட்டுப் பக்கத்திலேயே கார்ட்ஸ் கடை இருக்குங்க. அதனால முந்தின நாள் ஆஃபிஸ் விட்டு வரும்போதே வாங்கி அடுத்த நாள் சர்ப்பரைஸாகக் கொடுத்துருவேங்க.

இது மாதிரிதாங்க எப்போதும் போல இந்த வாட்டியும் திருமண நாளுக்கு முந்தின நாள் வந்தது. இந்த வாட்டியும் முன்னாடியே பிளான் பன்ணி ஒண்ணும் வாங்கி வைக்கலீங்க. அன்னைக்குப் பார்த்து ஆஃபிஸில மீட்டிங் அதுவும் ஆஃப்டர் அவர்ஸ்ல. மீட்டிங்கில புது புராஜெக்ட்ட பத்தி பேசறான் பேசறான் ஒவ்வொருத்தனும் பேசிட்டே இருக்கிறான். எனக்கு நைட் 9 மணிக்குள்ள வந்தாதான் அட்லீஸ்ட் வீட்டுப்பக்கத்துல இருக்குற கார்டு கடையிலிருந்து வெட்டிங் அனிவெர்ஸரி கார்டாவது வாங்கி அடுத்த நாள் காலையில வைஃப்புக்கு பிரெஸண்ட் பண்ண முடியும். என் வைஃப் என்னை மாதிரி இல்ல. நல்லா ஞாபகம் வெச்சி எப்படியாச்சும் முன்னாடியே ஏதாவது வாங்கி வெச்சிருப்பாங்க. ஆனா மீட்டிங் முடிஞ்ச மாதிரி இல்ல. என் பிரெஸண்டேஷனை அஜெண்டாவில கடைசியில வெச்சிட்டான் என் அவசரம் தெரியாத கன்வீனர். ஒரு வழியா மீட்டிங் 8.15 க்கு முடிஞ்சது. ஆஃபிஸ் கன்வேயன்ஸுல வீட்டுக்கு வரதுக்கு சரியா 9.00 ஆயிடுச்சு. நான் வழியிலேயே கடை பக்கத்தில இறங்கிட்டேன். நல்ல வேளை கார்டு கடை திறந்து இருந்துச்சு. பாதிக் கதவை அடைச்சிட்டான். ஒரு வழியா உள்ளேப் போய் வெட்டிங் அன்னிவெர்ஸரி கார்ட்ஸ் எல்லாம் எங்க இருக்குங்கன்னு கேட்டேன். ‘இந்த கடைசி வரிசைக்கு வாங்க, இங்க இருக்கு’ என்று உள்ளேயிருந்து கேட்டது என் மனைவியின் குரல்.

அந்த ஒரு நிமிடம்...

---

’வாங்கி நீ ரெண்டு நாள் கூட யூஸ் பண்ண மாட்டே. அப்படியே கிடக்கும். இதே மாதிரிதான் வாக்யூம் கிளீனர் வாங்கி ரெண்டு நாள் சோபாவில அழுக்கெடுத்தே இப்ப அப்பிடியே கிடக்குது.’

’வாக்யூம் கிளீனரை நீங்க எனக்கு ஹெல்ப் பண்ணத்தானே வாங்கச்சொன்னேன். நீங்க ஒண்ணும் செய்யாம இருந்துட்டு என் மேல பழி போடுறீங்களா? மாலாவும், ரெமியும் வாங்கியாச்சு. நம்ம வாங்காட்டி என்ன நினைப்பாங்க?’

’ நீ செய்யுற புளிசாதத்துக்கும், தயிர்சாததுக்கும் எதுக்குடி மைக்ரோவேவ் அவன்? எலக்ட்ரிக் குக்கரே அதிகம்’

’நீங்க எதுதான் கேட்டவுடன் வாங்கித் தந்திருக்கீங்க. நான் ஒரு வேலைக்குப் போயிருந்தா ஒவ்வொண்ணுக்கும் உங்ககிட்டக் கேட்டுகிட்டே இருக்க வேண்டாம். வேலைக்கும் போக வேண்டாமுன்னுட்டீங்க’

’சரி சரி பழசையெல்லாம் கிண்டாதே. சாயங்காலம் போய் வாங்கிகிட்டு வருவோம்’

--------------------------------------------------------------------------

’என்னடி, அவன் வந்ததிலிருந்து ஒரே பாப்கார்ன்தான் வறுத்து தந்துட்டு இருக்க. வேற ஒண்ணும் செய்ய முடியாதா?’

‘இல்லீங்க, ஒவ்வொண்ணும் செய்றதுக்கு டைமரில டைம் செட் செய்யணும். அந்த மானுவலை எங்கேயோ வச்சேன். காணல.’

‘சாயங்காலம் உன் பிரண்ட்ஸையெல்லாம் கூப்பிட்டு சிக்கன் சமைக்கப் போறேன்னு சொல்லிட்டு மானுவலைக் காணோமுன்னு சொல்றியே’

‘அதெல்லாம் செஞ்சிடுவேன். கிடைக்காட்டி அதுக்கு வேற வழி வச்சிருக்கேன்’

--------------------------------------------------------------------------
‘என்ன அலமேலு, புது அவனில சிக்கன் பண்ணப் போறியா?’

‘ஆமா ராஜி. இரு இப்ப ஒரு நிமிஷத்தில வந்திடறேன்’


’ஹலோ! அவன் டீலரா? சார் நீங்க தந்த மானுவல் தொலைஞ்சுப் போச்சு. வேற கிடைக்குமா? நாளைக்குத் தானா? சரிங்க இப்ப ஒண்ணே ஒண்ணு சொல்லுங்களேன்?’

‘சொல்லுங்கம்மா’

‘ஒரு கிலோ சிக்கன் சமைக்க எவ்வளவு நேரங்க டைம் செட் செய்யணும்’

‘ஒரு நிமிடம் மேடம்’ என்று சொல்லி கடைக்காரர் புத்தகத்தைத் திருப்பிப் பார்ப்பதுக்குள்,

‘தாங்ஸுங்க’ என்று சொல்லி டெலிபோனைக் கட் செய்தாள்.

டிஸ்சார்ஜ்

லதா அந்த மல்ட்டி ஸ்பெஷாலிட்டி மருத்துவமனையில் மாணவ செவிலியாக பணியாற்றப் போவதை மகிழ்ச்ச்சியாகக் கருதினாள். அவள் படிக்கும் நர்ஸிங் ஸ்கூலில் இருந்து இதற்கு வழிவகை செய்திருந்தார்கள். மொத்தம் மூன்று மருத்துவமனைகளுக்கு சுழற்சி முறையில் பிரித்து அனுப்புவார்கள். முதலாவதாகவே நகரின் பிரபல மருத்துவமனைக்குப் போகும் வாய்ப்பு வந்தது அவளுக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி அளித்தது.

முதல் நாள் அவளுக்குப் பணி எதுவும் ஒதுக்கப் படவில்லை. சீனியர் நர்ஸ் இருக்கும் அறையில் இருக்கச் சொன்னார்கள். சீனியர் சிஸ்டர் வந்தார். ஒரு புத்தகத்தைக் கொடுத்துப் படிக்கச் சொன்னார். அது அந்த மருத்துவமனையின் சட்டத்திட்டங்கள் அடங்கிய புத்தகம். ‘இந்தப் புத்தகத்தின்படிதான் நடக்க வேண்டும். இதை நன்கு படித்து நினைவில் கொள்ள வேண்டும். இந்த மருத்துவமனையில் நகரின் முக்கிய பிரமுகர்கள் எல்லாம் வருவார்கள் எந்த விதத்திலும் தவறு நடந்து விடக்கூடாது. வேண்டுமானால் இதை எடுத்துச் சென்று படித்துவிட்டு நாளை கொண்டு வா. நாளை உனக்கு ஜெனரல் டூட்டி. பொதுவாக மாணவ நர்ஸ்களுக்கு ஜெனரல் டூட்டிதான் போடுவார்கள். காலை 9 மணிக்கு முன்பாக நீ இங்கு இருக்க வேண்டும். இன்று நீ இரண்டாவது மாடியில் உள்ள நூலகத்தில் சென்று செவிலியர் படிப்பு சம்பந்தமான புத்தகங்களைப் படித்துக் கொண்டிரு’ என்று சீனியர் சிஸ்டர் சொல்லிவிட்டுப் போய்விட்டார்.


அடுத்தநாள் நாலாவது மாடியில் உள்ள வார்டில் டியூட்டி. ஏற்கனவே நான்கு பேர் இருந்தார்கள் அவர்களோடு சேர்ந்து லதா ஐந்தாவது. மொத்தம் இருபது அறைகள் இவர்கள் பொறுப்பில் வரும். இருபது அறையில் இருக்கும் நோயாளிகளுக்கு மருந்து கொடுப்பது. டாக்டர்கள் வரும்போது உடன் கேஸ்ஃபைலையும், உபகரணங்களையும் அதற்குரிய வண்டியில் வைத்து உருட்டிச்செல்வது, அவசர உதவி தேவைப்படும் நேரத்தில் ஓடிச்சென்று உதவுவது இவைதான் வார்டில் செய்யவேண்டிய பணிகள். இதோடு தினமும் படுக்கையில் உள்ள விரிப்புத் துணிகளை மாற்றுவது, நோயாளிகளின் உடம்பைத் துடைத்து அவர்களின் உடைகளை மாற்றுவது போன்ற பணிகளும் செய்யவேண்டும். 

தினமும் காலை 9:30க்கு டாக்டர் வார்டுக்கு வருவார். அவர் நோயாளிகளைப் பார்க்கச் செல்லும்போது அவருடன் மூன்று நர்ஸ்கள் செல்ல வேண்டும். ஒருவர் தொலைபேசி ஏதும் வந்தால் அதை அட்டெண்ட் செய்யும் பொருட்டு அறையில் இருப்பார். ரவுண்ட்ஸ் செல்லும் நர்ஸ்கள் டாக்டர் சொல்லும் குறிப்புகளை எழுதிக்கொள்ள வேண்டும். நோயாளிகளின் கேஸ் ஃபைலை முன்பாகவே படித்து வைத்து டாக்டர் கேட்கும் கேள்விகளுக்கு பதிலளிக்க வேண்டும். டாக்டர் வரும்போது அந்த வார்டு பரபரப்பாக இருக்கும். 

அன்றும் 9:30க்கு டாக்டர் வந்தார். மூன்று ஸ்டாஃப் நர்ஸுகளுடன் லதாவும் ரவுண்ட்ஸ்க்கு போனாள். ஒவ்வொரு அறையாக நோயாளிகளைப் பார்த்துக்கொண்டே டாக்டர் வந்தார். டாக்டர் வயதில் இளையவர். நோயாளிகளிடம் சிரித்துக்கொண்டே அவர்களுக்கு ஆறுதலாகப் பேசினார். பதினாலாம் எண் அறை வந்ததும் அது பூட்டிக்கிடந்தது. கேஸ்ஃபைலை பார்த்து இந்த நோயாளி இன்று வீட்டுக்குச் செல்ல அனுமதிக்கலாம் என்று சீனியர் டாக்டர் குறிப்பு எழுதியிருக்கிறார் என்று ஒரு நர்ஸ் சொன்னாள்.ஒரே ஒரு ஊசி மருந்து மட்டும் பாக்கி இருந்தது, அதுவும் இன்று காலைப் போட்டாகிவிட்டது என்றாள். டாக்டர் கடைசியில் இந்த நோயாளியைப் பார்க்கிறேன் என்று மற்ற நோயாளிகளைப் பார்க்கச் சென்றார். 

லதா அந்தக் கேஸ்கட்டைப் பார்த்தாள். நோயாளியின் பெயர் நாதம் என்று எழுதியிருந்தது. டாக்டர் ரவுண்ட்ஸின் இருபதாம் நோயாளியைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே, முதல் அறையில் உள்ள நோயாளி அவசரத் தேவைக்காக அழைக்க ’டிரிப்ஸ் மாற்றுவதற்காக இருக்கும், அறையில் இருக்கும் ஸ்டாஃப் நர்ஸை அழைத்துக் கொண்டு போய்ப் பார்’ என்று லதாவைப் போய் பார்க்கச் சொன்னார்கள். 

லதா நர்ஸ் அறையில் இருந்த மற்ற நர்ஸையும் அழைத்துக்கொண்டு முதல் அறைக்கு வந்து தீரும் தரும்வாயில் இருந்த டிரிப்ஸை மாற்றினாள். அறையில் இருந்தவன் ஒரு சிறுவன். அவன் சிரித்தபடியே பேசிக்கொண்டிருந்தான். ’அக்கா, இதோடு டிரிப்ஸ் முடியுமா?’ என்றாள். ’ஆமாம்’ என்று சிரித்தபடியே சொல்லிவிட்டு வெளியே வரும்போது டாக்டர் போய்விட்டிருந்தார். 


மீண்டும் அறைக்கு வந்த லதா நோயாளியின் கேஸ் புத்தகங்களைப் பார்த்தாள். பதினான்காம் அறை நோயாளியை வீட்டுக்கு அனுப்பலாம் என்று ரவுண்ட்ஸ் போன டாக்டரும் எழுதி ஒப்பிட்டிருந்தார். ’லதா, பதினான்காம் அறை எண் நோயாளி பணம் கட்டிய ரசீதைத் காட்டிவுடன் இந்த டிஸ்சார்ஜ் கார்டைக் கொடுக்க வேண்டும். நோயாளியை சக்கர நாற்காலியில் அமரவைத்து உருட்டிச்சென்று லிஃப்டில் தரைத்தளம் செல்ல வேண்டும். பிறகு அங்குள்ள அட்டெண்டர் பார்த்துக்கொள்வார். எக்காரணம் கொண்டும் நடத்திக் கூட்டிச் சென்று விடாதே’ என்று ஒரு ஸ்டாஃப் நர்ஸ் சொன்னாள்.


லதா பதினான்காம் எண் அறைக்கு சென்றாள். ஏற்கனவே உடை மாற்றி ஒரு பெரியவர் இருந்தார். படுக்கையின் அருகே ஒரு பையும் தயாராக இருந்தது.


 ’புறப்பட ரெடியா ஐயா?’ என்று சிரித்தபடியே கேட்டாள். 


’ஆமாம் ரெடி’ என்று சிரித்தபடியே சொன்னார். 


லதா திரும்ப வந்து சக்கர நாற்காலியை உருட்டி வந்தாள். 


‘பெரியவரே இந்த நாற்காலியில் அமருங்கள் உங்களை தரைத்தளம் வரை உருட்டிச்செல்கிறேன்’


’எனக்கெதற்கு நான் கல்லு போல இருக்கிறேன்.’


‘மன்னிக்க வேண்டும் ஐயா, மருத்துவமனை சட்டப்படி நான் உங்களை நடத்தி கூட்டிச் செல்ல முடியாது. தயவு செய்து சக்கர நாற்காலியில் வாருங்கள். இதில் எனக்கு எந்த ஒரு சிரமும் இல்லை.’பெரியவரை வற்புறுத்தி சக்கர நாற்காலியில் அழைத்துகொண்டு லிஃப்டில் கீழே இறங்கி வந்தாள். 


அட்டெண்டரைக் காணவில்லை. மர்த்துவமனை சட்டப்படி நோயாளியைத் தனியாக விடக்கூடாது. பெரியவருடன் பேச்சுக் கொடுத்தாள்.


‘ஐயா, உங்களுடன் உங்கள் மனைவி வரவில்லையா?’


‘என்ன இப்படி கேட்கிறாய், அவள் உள்ளே உள்ள குளியல் அறையில் மருத்துவமனை ஆடைகளை உடைமாற்றிக் கொண்டிருக்கிறாள்’


’அப்படியென்றால் அவர்கள் பெயர்..?’


‘நாதம்’

ஒரு கடிதம்

ஒரு கடிதம்

பாங்க், இன்ஸூரன்ஸ், டாக்ஸ் போன்ற வேலைகளை செய்ய சனிக்கிழமை தான் எனக்கு தோதுப்படும். சனிக்கிழமை எனக்கு அலுவலகம் கிடையாது. மற்ற நாட்களில் இரவு வரை வேலையிருக்கும். எனவே பெரும்பாலும் சனிக்கிழமைகளில் இந்த வேலைகளை முடித்து விடுவேன். 

ஒரு பணபரிமாற்றம் சம்பந்தமாக வங்கிக்கு ஒரு கடிதம் கொடுக்க வேண்டி வந்தது. இன்று சனிக்கிழமை எப்படியும் அதை முடித்து விட வேண்டும். கம்ப்யூட்டரில் டைப் செய்து கடிதத்தை முடித்து விட்டேன். பிரிண்ட் கொடுத்தால் பிரிண்டர் மக்கர் செய்தது. கம்ப்யூட்டரில் எனக்கு தெரிந்த ஒரே ரிப்பேர் வேலை கார்டைக் கழற்றி மாட்டுவது. வழக்கம் போல கார்டை கழற்றி மாட்டினேன். ஒன்றும் வேலைக்கு உதவவில்லை. பிரிண்டர் சாஃப்ட்வேரை அன்இன்ஸ்டால் செய்துவிட்டு, மீண்டும் சாஃப்டுவேரை இன்ஸ்டால் செய்து பார்த்தேன். ஆனாலும் தேறவில்லை. சரி பென் டிரைவில் காப்பி செய்து எடுத்து ஆஃலிஸில் பிரிண்ட் செய்து கொள்ளலாம் என்று பென் டிரைவில் காப்பி செய்து கொண்டேன். அடுத்த வாரம் கடிதத்தைக் கொடுத்துக் கொள்ளலாம் என்று ஆஃபிஸ் கொண்டு போகும் பேக்கில் பென் டிரைவை போட்டு வைத்தேன்.அலுவலக வேலையில் பிரிண்ட் எடுக்கும் விஷயம் மறந்தே விட்டது. பேக்கில் இருந்த பென் டிரைவை எடுக்கவே இல்லை. அடுத்த சனிக்கிழமைதான் வங்கிக்கு கடிதம் கொடுக்க வேண்டிய ஞாபகம் வந்தது. பிரிண்டர் சரியாகியிருக்கும் என்ற நம்பிக்கையில் மீண்டும் ஒரு முயற்சி செய்து பார்த்தேன். கண் சிமிட்டிக்கூட பார்க்கவில்லை. சரி அலுவலக முகவரிக்கு இ-மெயிலில் கடிதத்தை அனுப்பி வைப்போம். அலுவலகத்தில் பார்த்தால் ஞாபகம் வரும்.பிரிண்ட செய்து கொள்ளலாம். என்ன இன்னும் ஒரு வாரத்துக்கு கடிதம் கொடுக்கும் வேலையை ஒத்திப் போடவேண்டும்.

அலுவலகத்தில் வருட முடிவுக்கு முன் நடத்த வேண்டிய கூட்டங்கள், மினிட்ஸ் சரிபார்ப்பு, ரிப்போர்ட் வர்க் என்று இந்த வாரமும் டைட் வர்க். எனக்கு ஒரு பழக்கம் நல்லதா கெட்டதா எனத் தெரியவில்லை, ஆஃபிஸுக்கு போய் விட்டால் பெர்ஸனல் வர்க் எல்லாமே மறந்து விடும். அதாவது சுருக்கமாக இந்த வாரமும் பிரிண்ட் எடுக்கவில்லை.

இன்று சனிக்கிழமை, இன்னும் ஒத்திப் போட முடியாது. பாங்கிலிருந்து வீட்டுக்கு ஃபோன் செய்து விட்டார்கள். ஃபோன் அட்டெண்ட் செய்தது என் மனைவி. இனி பாங்க் மானேஜர் சும்மா இருந்தாலும் இவள் இருக்க விட மாட்டாள். என்ன ஆச்சு பாங்க் மாட்டர் என்று நிமிஷத்துக்கொருமுறை கேட்பாள். கடைசியில் ஒரு வழியாக பாங்க் வேலையை முடித்து விட்டேன். எப்படி என்கிறீர்களா? வேறு ஒன்றுமில்லை, வெள்ளைக் காகித்தில் பேனாவால் கடிதத்தை எழுதி நேரில் சென்று கொடுத்து விட்டு வந்து விட்டேன்.

அவன் தானா இவன்?

எழும்பூரில் புறப்படத் தயாராக இருந்தது அனந்தபுரி எக்ஸ்பிரஸ். நான் ராகவன். வயது நாற்பத்தி ஐந்து. தனியார் அலுவலகத்தில் வேலை. நாகர்கோயிலில் என்னுடைய நெருங்கிய உறவினருக்கு திருமணம். அதில் கலந்து கொள்ளப் போய்க் கொண்டிருக்கிறேன். கடைசி நேரத்தில் தான் எனக்கு டிக்கெட் கன்ஃபார்ம் ஆனது. அரக்கப் பரக்க ஓடி வந்து இப்போது எஸ்-8 கோச்சில் அமர்ந்து இருக்கிறேன். எனக்கு அப்பர் பெர்த் ஒதுக்கப்பட்டிருந்தது. சௌகரியக் குறைவாக இருந்தாலும் பொதுவாக அப்பர் பெர்த் எனக்குப் பிடித்தமான ஒன்று. மூன்று பெர்த் உள்ள கோச்சுகளில், ஏறி படுக்கும் அளவுக்கு உடல் வலு இடம் கொடுக்கும் வரை, அப்பர் பெர்த்தில் படுத்தபடி பயணம் செய்வது பரம சுகம். காலையில் பாதி உறக்கத்தில் இருக்கும் போது யாரும் தொந்தரவு செய்ய மாட்டார்கள். 
நான் நல்ல கலகலப்பாகப் பழகக் கூடியவன் தான். கழிந்த சில வருடங்களாக நான் அப்படி இல்லை. எனக்கு வாழ்க்கையில் நடந்த ஒரு சோக நிகழ்ச்சிக்குப் பிறகு நான் இப்படி மாறி விட்டேன். கொண்டு வந்த சிறிய பையையும் அப்பர் பெர்த்தில் போட்டுவிட்டு சுற்றுமுற்றும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். எதிரே உள்ள இருக்கையில் வயதான கணவன், மனைவி இருந்தார்கள். உடன் இருப்பது மகன் போலத் தெரியவில்லை, உறவினராக இருக்கலாம். சைடில் இருக்கும் இரண்டு பேரும் கணவன், மனைவிதான். நடுத்தர வயது இருக்கும். என்னிருக்கையின் அருகில் ஒரு முப்பந்தைந்து வயது மதிக்கத்தக்க பெண்மணி இருந்தார். வந்ததிலிருந்து செல்போனை கீழே வைக்கவில்லை. ஒன்று அவருக்கு அழைப்பு வரும் அல்லது அவர் யாரையாவது அழைத்துக் கொண்டிருந்தார். மலையாளமும் தமிழுமாக மாறி மாறி பேசிக் கொண்டிருந்தார். இன்னொருவரின் இடம் காலியாக இருந்தது. ஒருவேளை தாம்பரத்தில் ஏறுவாரோ என்னமோ.

ரயில் புறப்பட சிக்னல் கொடுத்து விட்டார்கள். வண்டியும் நகரத் தொடங்கியது. 20 வயது மதிக்கத்தக்க இளைஞன் வியர்க்க விறுவிறுக்க வந்து அருகில் வந்து அமர்ந்தான். ஓடி வந்திருக்க வேண்டும். நல்ல உயரம். பொது நிறம். பார்த்து சிரித்தான். நானும் சிரித்து வைத்தேன்.


நான் கேட்காமலேயே ‘டிராஃபிக் ஜாம்’ என்றான்.

‘அங்கிள் திருவனந்தபுரமா?’ வார்த்தையில் மலையாள வாசம் வீசியது.

‘இல்லை. நாகர்கோயில். நீ….நீங்க என்ன திருவனந்தபுரமா?’

‘அதே. நீங்க என்னை நீன்னே கூப்பிடலாம் அங்கிள். என் பெயர் கோபாலகிருஷ்ணன்’

எனக்கு ஏனோ அவனுடன் பேசிக் கொண்டிருக்க வேண்டும் போலிருந்தது. அவனுடைய ஒவ்வொரு அசைவும் ஐந்து வருடங்களுக்கு முன் விபத்தில் இறந்த என்னுடைய மகனின் ஞாபகம் வந்தது. அவன் சிரிப்பது, அடிக்கடி முடியைக் கோதுவது, கண்களை சுருக்குவது எல்லாமே என் மகன் செய்வது போலவே இருந்தது எனக்கு ஆச்சர்யத்தைக் கொடுத்தது. என் மகன் இறக்கும் போது அவனுக்கு வயது பதினைந்து. இப்போது இருந்திருந்தால் இவன் வயது இருக்கும்.அவன் பெயரும் கோபால்தான். என்ன ஒரு பெயர் பொருத்தம். வளர்ந்து பைலட் ஆகவேண்டும் என்பது என் மகனுக்கு விருப்பமாக இருந்தது. ஆனால் ஒரு சாலை விபத்து எல்லாத்தையும் முடித்து வைத்து விட்டது.

‘திருவனந்தபுரத்தில் யார் இருக்கிறார்கள் கோபால்?’

‘எனக்கு சொந்த ஊர் திருவனந்தபுரம்தான். நான் இங்கு ஏரோனாட்டிகல் இஞ்சினியரிங் மூன்றாம் வருடம் படித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.’

‘நன்றாக தமிழ் பேசுகிறாயே.’

‘திருவனந்தபுரத்தில் பலரும் தமிழ்ப்படங்கள் பார்ப்பார்கள், தமிழ் பேசுவார்கள். என்னுடைய பக்கத்து வீட்டில் வசிப்பவர்களும் தமிழ் ஆட்கள்தான். அதனால் தமிழ் ஆரம்பத்திலேயே கொஞ்சம் தெரியும். இப்போது மூன்று வருடங்கள் தமிழ்நாட்டில் இருப்பதால் தமிழ் ஓரளவு பேசுவேன்.’

‘எனக்கு நாகர்கோயில்தான் சொந்த ஊர், சிறு வயதிலேயே சென்னையில் செட்டில் ஆகிவிட்டேன். நாகர்கோயில் ஆட்களுக்கு மலையாளம் ஓரளவு பேசத் தெரியும்.’

‘நைட் சாப்பிட என்ன வைத்திருக்கிறீர்கள் நான் பிரட் வைத்திருக்கிறேன் உங்களுக்கு வேண்டுமா? அங்கிள்’

‘இல்லை வேண்டாம். நான் சப்பாத்தி வைத்திருக்கிறேன். எனது மனைவி வெளியே எதுவும் சாப்பிட அனுமதிப்பது இல்லை.’

சாப்பிட்டு முடித்துவிட்டு உறங்குவதற்கு தயாரானோம். பெண்மணி இன்னும் பேசி முடித்தப் பாடில்லை. நான் குட்நைட் சொல்லிவிட்டு அப்பர் பெர்த்தில் ஏறி படுத்து விட்டேன். அந்த இளைஞனுக்கு மிடில் பெர்த். அந்த பெண்மணி எழுந்தால் தான் மிடில் பெர்த் படுக்கையைத் தயார் செய்ய முடியும். லைட்டை அணைக்கலாமா என்று எதிர் பெர்த் வயதானவர் கேட்ட பிறகு ஒரு வழியாக அந்தப் பெண்மணியும் செல்லில் பேசி முடித்து, படுக்கத் தயாரானாள்.

தூக்கத்தில் எனக்கு என் மகன் நினைப்பாகவே இருந்தது. அவன் பேசியது, ஓடியது, மிதி வண்டி ஓட்டியது எல்லாம். என் கண் முன்பாக வந்து வந்து சென்றது. கனவில் இரயிலில் வந்த இளைஞன் ’அப்பா’ அழைக்கும் போது முழிப்பு வந்ததது. திருநெல்வேலியில் ரயில் நின்று கொண்டிருந்தது. மெதுவாக இறங்கினேன். அந்த இளைஞனைக் காணவில்லை. அந்த பெண்மணி காலையிலேயே எழுந்திருந்து செல்பேசத் தொடங்கி விட்டாள். நான் போய் முகங்கழுவி பல் தேய்த்துக் கொண்டிருக்கும் போது ரயில் நகரத் தொடங்கியது. முகத்தைத் துடைத்து விட்டு இருக்கைக்கு வந்தேன். கையில் காபியோடு அவன் சிரித்துக் கொண்டே அவன் நின்று கொண்டிருந்தான்.

‘அங்கிள் இந்தாருங்கள் காபி’

‘உனக்கு’

‘நான் சாப்பிட்டு விட்டேன்’

இன்னும் 40 நிமிடத்தில் நாகர்கோயில் வந்துவிடும். மேலிருந்த பையை எடுத்து வைத்துக் கொண்டேன். அவன் சென்னையில் தனது கல்லூரி வாழ்க்கையைப் பற்றி நகைச்சுவையாக ஏதேதோ சொல்லிக்கொண்டு வந்தான். மனம் அதில் லயிக்கவில்லை. அவனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

நாகர்கோயில் வந்தது. பையை எடுத்துக்கொண்டு ’ஸீ யூ கோபால், உன்னை சந்தித்தில் மகிழ்ச்சி’ என்று சொல்லிவிட்டு ரயிலை விட்டு இறங்கி நடந்தேன். யாரோ என் பின்னால் நெருக்கமாக வந்தார்கள். திரும்பி பார்த்தேன் கோபாலகிருஷ்ணன் என்ற கோபால்.

‘என்ன கோபால்? என்ன விஷயம் ரயில் இங்கு நிறைய நேரம் நிற்காது.’

‘இல்லை அங்கிள் ஒரு விஷயம்.’

‘என்ன?’

‘உங்களைப் பார்த்தால் ஐந்து வருடத்துக்கு முன் ஒரு சாலை விபத்தில் இறந்த என் அப்பாவைப் போலவே உள்ளது.. இதைச் சொல்ல வேண்டும் போலிருந்தது அதனால் தான் நான் உங்கள் பின்னால் வந்தேன். உங்களை சந்தித்ததில் மகிழ்ச்சி. சரி அங்கிள் ரயில் கிளம்பப் போகிறது நான் வருகிறேன்.’

அதிர்ந்து போய் நின்றேன். உள்ளுணர்வு ஏதோ சொல்ல ‘உன் அப்பாவின் பெயர் என்ன?’ என்று போய்க்கொண்டிருந்தவனிடம் கேட்டேன்.

ரயிலில் ஏறியபடியே அவன் திரும்பிச் சொன்னான். ’ராகவன்’